Druk uitoefenen; grenzen stellen

“Daar bent U (‘je’ is in België nog niet ín) zeker wel vóór, om meer druk uit te oefenen?” Zo reageerde een rechter, medeforumlid gisteren toen ik aankondigde alleen de belángrijkste kritiek op zijn verhaal nog even te memoreren.

“Nee dat bedoel ik juist níet”, was het, voor hem verrassende, antwoord van mij. Ik bedoel dat het erom gaat grenzen te stellen (aan een moeder die de andere ouder buitensluit). Druk (wat hij dan mondjesmaat wel een beetje wilde doen) roept tegendruk op. Soms moet je het daarmee toch doen, maar juist een rechter is ervoor om grenzen te stellen. Binnen grenzen kunnen beide ouders en de kinderen zich veilig voelen. Ik maakte er bij mijn antwoord aan die rechter ook een gebaar bij. Een omsluitend gebaar. Hier moet je binnen blijven. Zoals een huis dat bescherming biedt zijn er ook maatschappelijke grenzen die bescherming bieden aan potentiële dader en slachtoffer. Maar ze moeten wel even gesteld worden. Ik weet hoe moeilijk dat is, maar je als rechter degraderen tot een moeizaam schakeltje in een keten van kinderverstoting, dan kun je beter een ander vak gaan uitoefenen. Het moeilijke is dat grenzen stellen behalve inzicht ook erg gebaat is met enig gezag, charisma zou je kunnen zeggen. De goede combinatie van die twee vind je maar weinig.

Terwijl ik in België bezig was met dit verhaal speelde zich in Nederland een chaotisch drama af bij een paar kinderen die eindelijk naar hun vader mochten. Na 10 jaar vechten om de grens gesteld te krijgen en uiteindelijk medewerking van zowel de beroeps als kortgedingrechter, kon de jeugdzorg zijn kinderen, bij wijze van paradoxale toewijzing, naar de vader gaan verhuizen. Dat lukte ze niet zeiden ze.

Dat is hemelschreiend als je ziet met hoeveel gemak ze in andere gevallen razzia’s uitvoeren om kinderen uit nog complete gezinnen weg te rukken omdat jeugdzorg iets niet zint. Niet dat ik ga stellen dat dát moet gebeuren. Een soepele methode zou zijn om de moeder (voor verhoor bijvoorbeeld) uit huis te halen en daarna de vader de kinderen op te laten halen. Maar niets van dat alles. Jeugdzorg en consorten hebben er alle belang bij om de druk zo ver mogelijk op te voeren en dus ook de tegendruk en de chaos om dan vervolgens misschien te kunnen zeggen… zie je wel wij hadden gelijk, dit is ondoenlijk.

Niemand die zich bij dit soort instellingen bekommert om dit soort transitieproblemen. Alleen dank zij het geduld en de rust van de betrokken vader konden uiteindelijk de kinderen temidden van een grote, door de moeder en jeugdzorg gecreëerde chaos worden opgehaald. De details laat ik nu beter achterwege.

De vermeende tegenstelling tussen loslaten (waar veel vaders zich noodgedwongen toe genoopt voelen) en druk uitoefenen, moet tot een nieuwe synthese groeien. Daartoe moeten we eerst dit soort jeugdzorginstellingen de maat nemen die zich grenzeloos misdragen ten aanzien van kinderen.

vaderschapsverlof

actie brussel 2
Peter, Joep, Joshua temidden van de anderen

Even alvast een klein berichtje. Dankzij de demonstratie van drie Nederlandse vaders en een zoon plus een aantal medewerkers en leden van het Europese Parlement is de motie van de groene fractie over een minimum van 2 weken vaderverlof nog net door de commissie vrouw en gender gekomen. Hoera!!

Aanvankelijk hielden de voor en tegenstemmen elkaar in balans, maar na de actie bleken er ineens toch wat meer voorstemmen te zijn.

Vooral de aanwezigheid van de internationale pers was indrukwekkend en zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan de goede afloop.

Een deel van de aanwezige pers

Voor de volgers van de treinperikelen; het was een leuke reis. Maar dit ondanks de wederom zeer slechte informatievoorziening van de NS over het reizen naar onze Europese hoofdstad.

Meer foto’s en een uitgebreider verslag volgen.

Zie ook de blog direct hieronder voor meer informatie
Een bericht van de wereldomroep waarin Joshua aan het woord komt
dossier emancipatie
meer info op de site van het vkc

stoomtreintje naar Brussel

vlot door Belgie
Dinsdag is er een actie van vaders en Groen-Links voor meer vaderschapsverlof in onze Europese hoofdstad Brussel. Niet dat ik veel met het grote Europa heb, maar als het er dan tóch is, moeten we er ook maar iets mee. Vaderschapsverlof van 2 naar 5 dagen. Nwahh, mijn zoon was verbaasd over het genderonrecht, maar niet overtuigd van het dooslaggevende karakter van de nieuwe voorstellen. Maar het is voorjaarsvakantie; dus samen met mijn zoon Joshua op naar Brussel.

Toen ik nog bij mijn vader achter in de lelijke eend zat constateerde ik al dat alle verkeersborden in Nederland destijds met een extra aanhangsel naar Amsterdam verwezen. En bij ons in Sittard gingen ook alle tréinen naar Amsterdam, tenzij  ze daarvan terugkwamen. Dan gingen ze naar Maastricht. Niet dat ik nu vind dat alles naar Brussel zou moeten wijzen en reizen, maar de mate waarin zo’n eenvoudige trip tegenwoordig moeilijk wordt gemaakt doet niet aan vooruitgang denken. Bij het loket van ons plaatselijke Deventer “stationnetje” moet je er al helemaal niet mee aankomen. En precies díe reis die we willen hebben valt op internet ook niet te boeken. Dan kun je nog a raison van 35 ct per minuut ns-highspeed bellen. Dat is erg slowspeed-duur. 20 minuten wachten tot een maximum van 17,50 euro. En ik durf te wedden dat hun het ook niet binnen een paar minuten geregeld krijgen.

Een  jaar geleden probeerde ik een keer in het Belgische ardennenknooppuntstation Jemelle een reis naar Trier te regelen. De enige weg die ze daarvoor konden bedenken was via Roosendaal en Arnhem. Nee ik lieg niet, kijkt u gerust op de kaart, ik geloof niet dat ik erg overdrijf als ik zeg dat dat een omweg van 10 keer is. Ik kon wel een kaartje naar Luxemburg regelen, voor deze keer, en dan daar een volgend kaartje kopen. Afin echt Europa dus. En met die Thalys is het dus allemaal niet eenvoudiger erop geworden. Ik leg me er bij neer en boek een kaartje met de ouderwetse stoomtrein naar Brussel. Die heb je wel in de automaat.

Weer wat langer geleden verplaatste ik mij per vlot door België, en ach dat heeft ook wat. Vlot nietwaar. In totaal moet ik de komende twee weken drie keer in België zijn, ik houd u op de hoogte van onze internationale expedities.

En het belangrijkste is natuurlijk de actie zelf; doe mee, klik hier

Ontvoerende moeders

ontvoering door de dood in Erlkönig

Merkte ik vorige week in goed gezelschap nog op dat Trouw toch wel erg anti-vaders lijkt, wordt het deze week gelijk gelogenstraft. Hoewel… Het heeft wel érg lang geduurd voordat ze het door hadden dat moeders vaker kinderen ontvoeren dan vaders. Maar nu staat het dan ook groot als hoofdartikel op de voorpagina.

Enige compensatie voor de voorpaginakop van enkele jaren geleden waar vaders werd aangezegd dat ze nergens voor nodig zijn (interview Tamar Fischer).

De mediahype op de hand van de moeder van Sara en Amar die met een door de staat gelegaliseerde ontvoering de kinderen bij de vader weghaalde, daarna tegen haar toezeggingen in geen enkele omgangsregeling uitvoerde en zelfs het eenhoofdig gezag eiste, ligt nog vers in het geheugen.

En zo nog veel meer. Op mijn mail naar Trouw met verwijzing naar mijn blog, een stukje hieronder, over het toch maar niet plaatsen van een stuk over het boek “De jungle van de jeugdzorg” heb ik trouwens nog niets gehoord. Het pleit is daar dus vast nog niet helemaal beslecht.

Misschien moeten ze bij Trouw eens wat sites lezen als papa.nl.nu waar al jaren wordt uitgelegd hoe dat staat met ontvoeringen, maar ook met jeugdzorg, kinderbescherming, recht, vaderschapsdiscriminatie enz.

het papa.nl.nu-dosssier kinderontvoeringen
Deel trouw-artikel
Over de anti-vader-artikelen in Trouw

Kanon van de opvoeding

Kanon
Kanon

Canon bedoel ik natuurlijk. Maar elke canon is ook een beetje
bedoeld als kanon waarmee meer dan een flinke deuk in een pakje boter wordt geschoten.
De Haagse Hogeschool (Rene Diekstra) heeft een canon gemaakt over de opvoeding. Verheugend is de plek die vaders daarin innemen.

“Is er helemaal geen vader in het gezin, en doet moeder de opvoeding alleen, dan hebben jongens een grotere kans om in de problemen te komen. Ze gaan zich bijvoorbeeld gewelddadig gedragen, of presteren slecht op school.
Ook meisjes zonder vader hebben het moeilijker. Ze hebben vaker seks voordat ze dat zelf echt willen, raken vaker ongewenst zwanger en stoppen vaker eerder met hun opleiding.”
En zo staan er nog wat bemoedigende woorden voor vaders. Een ware opluchting na jarenlang gezeur (van bijvoorbeeld het Dagblad Trouw) over het vermeende onnut van vaders. Dus zeker een flink gat in een pak koude boter.

De canon is wel érg positief over secundaire opvoeders als jeugdhulpverleners en scholen. Het is duidelijk dat die noodzakelijk zijn, maar te vaak komt het voor dat ze meer kapot maken dan je lief is.

Het Nederlands Dagblad pikte het vaderaspect van de canon goed op
De canon zelf

jungle van de jeugdzorg

De titel van een indrukwekkend boek van een indrukwekkende veteraan in de strijd tegen machtsmisbruik in jeugdzorg en kinderbescherming; Truus Barendse. De titel is eigenlijk een beetje een understatement. Door een jungle kun je je vaak met een beetje kennis en een kapmes nog een weg banen. Bij jeugdzorg lopen zelfs goed toegeruste mensen met een scherpe pen vaak vast. Het is dan ook niet voldoende om je rechten te beschrijven en je pen te slijpen. Hier past een waarschuwing. Pas op voor jeugdzorg. Juist als je je rechten kent, willen ze je nogal eens dwarszitten, want dan schilderen ze je af als querulant (die “dús” zijn kinderen niet mag zien).

Maar uiteraard is het belangrijk de rechten die je hebt goed te schilderen. Daarin blijven anderen nogal eens in gebreke. In het programma van John van den Heuvel Das je recht ‘wist’ een blijkbaar erg onervaren juriste dat je klachten over Bureau Jeugdzorg bij het Advies en Klachtenbureau Jeugdzorg (AKJ) moet deponeren. Niet doen hoor. Die buigen alleen maar voor jeugdzorg. Klachtencommissies kun je rechtstreeks benaderen. Als je daar hulp bij nodig hebt kun je na het lezen van het boek van Truus Barendse nog altijd haar organisatie Kinderen, Ouders, Grootouders bellen voor hulp. Dan krijg je te maken met mensen die er echt verstand van hebben en geen illusies verspreiden.

Maar mensen als Truus, en ook Jan Hop en vele andere deskundigen en activisten in de jeugdzorg laten ze in de media liever niet te veel aan het woord. Net als het AKJ waaien de media liever half met de terreur van dat soort organisaties mee. We moeten nog zaken met ze doen zei de hoofdredactrice van Stichting Stiefgezinnen Nederland een half jaar geleden tegen me toen ze mijn boek toch maar niet wilde recenseren. Dagblad Trouw vindt het boek van Truus wel erg eenzijdig en zag af van het plaatsen van een interview met haar.
Nou dat eenzijdige vind ik meevallen. Ze erkent dat er ook wel eens wat góed gaat, daar bij de jeugdzorg.

Hier meer over het boek
Hier het programma van van den Heuvel
Alles over jeugdzorg op joepblog
meer over de AKJ