journalist (m/v)

langeac 10 jaar geleden
langeac 10 jaar geleden

Niet perse wat mis met interviews door vrouwen, soms wel trouwens. Maar geef mij maar mannen die snappen waar het over gaat. De echte onrechtpunten over vaderschap. Of wat gelijkwaardig ouderschap nou precies is. En hoe we daar als vaders voor knokken…. Dan toch maar liever een man. Afgelopen dinsdag werd een interview met mij in het Engels met een Iers mannenprogramma uitgezonden.

Liam, de interviewer, is een maat die ik nog ken van de conferentie van Langeac over gelijkwaardig ouderschap. Dat was 10 jaar geleden. We vinden het tijd voor een soort vervolg. Immers, de verklaring van Langeac die destijds werd opgesteld heeft vrij veel navolging gekregen. In Nederland zou, volgens het boek Herziening van het scheidingsrecht van Prof. Antokolskaia, het wetsontwerp Luchtenveld sterk door de Verklaring van Langeac zijn beïnvloed.

Ik zoek nog een leuke Nederlandse journalist (m/v) voor een verhaal over 10 jaar Langeac. Daarbij kan m/v, om het moeilijk te maken, zowel staan voor man/vrouw als voor moeder/vader.

de verklaring van Langeac en achtergronden
Het late interview met Liam O Gogain

Zwart gemaakt

inquisitie
inquisitie

“Ik heb zwart nodig”.  Met een fikse veeg en voor het oog van de camera van het programma Dichtbij Nederland poot ik een jurist met een zwarte toga naast een herrie-makend ouderpaar. Je kunt het ook uitleggen als een uitdrukking van grote zwarte gaten in mijzelf dan wel elders.

Maar voor mij is het een ultieme poging de verstopte daders van loyaliteitsmisbruik en ouderverstoting boven water te schilderen. Mooi dat moeders veroordeeld worden maar de collaborateurs van de misdaad, de civiele rechters die moeders in de waan brengen dat ze het allemaal goed doen blijven buiten schot. En het is moeilijk om ze in het schootsveld terug te brengen.

Afin vanavond kunt u vanaf half zes op Nederland 1 naar het programma kijken.

Voor de mensen die het gemist hebben; zet de tijd op 3min58

dossier rechterlijke macht

Vluchten kan wel weer

“Die advocaat, van Ruth, moet ophouden ouders dingen te adviseren die tegen het belang van hun kinderen zijn.”  Zo spreekt een volstrekt van elk gevoel verstoken directrice van jeugdzorg Noord-Brabant op het TV programma Netwerk.

Mensen hebben ontdekt dat Belgie zorgzamer is, niet zomaar kinderen uit huis plaatst. Dus ga je daar wonen. Net zoals je voor het behoud van een kinderrelatie na partnerscheiding tegenwoordig ook maar beter in België kunt wonen.

Ook heel mooi hoe de Belgische pendant van die strakke Nederlandse jeugdzorghotemetoot wel met passie over kinderen en zorg sprak en niet bezig was met taktisch communiceren maar met praten.

En die van Ruth, we hadden het al eerder over hem, daar moeten we er in Nederland een hoop meer van hebben.  Dat zet nog eens zoden aan de dijk.

Eerdere blogs hier over van Ruth
netwerk uitzending en dossier hier het complete filmpje over vader Deon en de gruwelijke reacties van een vijftal politica’s
Een Vpro-radio-uitzending van oktober vorig jaar hierover (35:30)
de vervolgblog over mogelijke fraude bij Jeugdzorg Noord Brabant

Postbus 52

zorgelijke jeugdzorger
zorgelijke jeugdzorger

Een adreslijst van de klachtencommissies jeugdzorg hebben ze niet bij postbus 51. Volgens hun site zijn er zelfs nog provinciale klachtindienmogelijkheden. Daar zou ik eigenlijk het liefst de adressen van willen hebben. Het enige waar de site naar verwijst is het AKJ (advies- en klachtbureau jeugdzorg).

Iemand die eerder belde met postbus 51 met de vraag waar je een klacht tegen jeugdzorg in kunt dienen werd ook zonder omhaal naar de AKJ doorverwezen. Dit terwijl het AKJ gewoon een instelling is die door de overheid wordt betaald om klachten af te vangen en weg te stoppen zoals ik in ons boek Gemist Vaderschap heb mogen uitleggen.  Van dat boek heeft het AKJ inmiddels een stapeltje gekocht zodat je ook van deze instelling inmiddels mag zeggen dat ze kunnen weten wat er scheelt.

Ook al zou je de AKJ als een onafhankelijke klub zien, dan nog moet je mensen in eerste instantie in ieder geval het adres van de klachtencommissies geven als ze daarom vragen. Waar moet ik dan die lijst van klachtencommissies dan vandaan halen vraag ik de voorverlichtingsmedewerker van PB51, van postbus 52 misschien? Dat vindt ie wel een leuke grap, maar een beetje je schamen dat je zoiets niet hebt, ho maar. Maar ik mag wel het AKJ bellen natuurlijk.

Afin dat maar proberen dan. Om een ook erg lang verhaal kort te maken; ook geen lijst. Dienen die wel eens een klacht in, vraag je je dan af.  Op de site van Bureau Jeugdzorg Limburg wordt je naar een, niet meer bestaande, externe provinciale klachtencommissie verwezen, erkennen ze later zelf. Tegenwoordig heet de interne commissie namelijk gewoon extern ook al is ie intern. Ja het briefpapier moet nog worden aangepast. Maar echt waar hoor helemaal “onafhankelijke klachtencommissieleden”. Jaja. En zo door tot postbus 1291289893489340340978232098238203

een corrupte AKJ-directeur
cliënten zijn lastig volgens het AKJ
Meer in het hoofdstuk geschiedenis van het boek Gemist Vaderschap

een stukje ouderschap

Bundesarchiv Bild 183-W0409-300, Bertolt BrechtGeen stúkje brood maar het héle brood. Brechts lied Der zerrissene Rock beschrijft de manier waarop de arbeidersstrijd werd opgescheept met halve oplossingen en marginale tegemoetkomingen. Een stukje brood. Maar van wie is het brood?

Lang geleden die arbeidersstrijd, mwah… of ver weg… of zijn de onderwerpen veranderd. Werkend aan een stuk tekst bestemd voor een rechter ergens in het zuiden van het land en een manifest voor de hele wereld; zingend in het Festivalkoor van het Brechtfestival lagen er nog wat dwarsverbanden open.

Moeten wij als ouders er genoegen mee nemen dat we onze kinderen even in een omgangshuis mogen zien onder het wakende domme oog van een of andere jeugdzorger die het nu eenmaal helemaal niet vanzelfsprekend vind dat een vader zijn kinderen mee opvoedt. Wat overigens nog niet inhoudt dat een moeder wel veilig is voor zijn/haar ontheemdende bedenksels.het hele ouderschap

Een klein béetje ouderschap, wat is dat eigenlijk. Nog minder dan dat kleine stukje brood of rots van Brecht, eigenlijk nog minder dan niets; een ontzieling.

De totale verwerping van dit familierechtssysteem, het links laten liggen van de rechters en advocaten. Wir brauchen nicht nur den Arbeitsplatz, wir brauchen die ganze Fabriek. We willen niet alleen af en toe onze kinderen “zien”, we willen ze opvoeden.  We willen ze niet alleen af en toe een luier omdoen omdat de moeder daar even geen tijd voor heeft wel willen de samengedeelde verantwoordelijkheid. Das ist was wir brauchen, aber was bietet ihr uns an? eindigt Brecht.

 

Brons

Had ik het de vorige post nog over roest. Deze keer is het eerder gepatineerd brons dat de aandacht trekt. Patina is zeg maar de kunstige naam voor een dun roestlaagje dat de huid van een metaal kleur en karakter geeft.

Zo kleuren zich mijn gevoelens bij het zien van Peter Brons in NOVA gisterenavond. Vader Brons heeft het voor elkaar gekregen dat de moeder van zijn zoon een taakstraf krijgt  vanwege het niet nakomen van een omgangsregeling.  Formeel heeft het Openbaar ministerie dat voor elkaar gekregen, maar als je het goed bekijkt heeft Peter daar veel voor moeten verzetten.

Zijn ervaringen zullen door veel vaders herkend worden. Hij onderscheidt zich door een portie doorzettingsvermogen, inzicht en wellicht een dosis geluk. Want niet iedere rechter is bereid zover te gaan. En dit is dus de eerste.

Schrijnend om te horen dat dit nog niet betekent dat het contact met zijn kinderen wordt hersteld.  Daar zijn nog verdergaande maatregelen voor nodig zoals daadwerkelijk paradoxale toewijzing (moeder uit het gezag). Maar de werking van het vonnis van Peter zal vooral bij anderen wel te merken zijn.

Ik hoop dat Peter door gaat voor de zilveren onderscheiding; herstel contact met zijn kinderen) en de gouden medaille; herstel van een goede opvoedingssituatie waarin vader en moeder een plek hebben.

meer info op de site van het vaderkenniscentrum
de blog van Peter Brons zelf
heel mooi stukje van Elma Drayer in Trouw

rust roest nog steeds

roest (wikipedia GNU-licensie door FIR 0002)

Rust roest. Ik hoor het voormalig beleidsmedewerker van de Raad voor de Kinderbescherming Ton Veldkamp nog zo zeggen. Niet gisteren, niet vorig jaar, maar pakweg 13 jaar geleden, na een uitzending bij de VPRO-radio waar we met elkaar en een rechter en Mieke v.d.Burg (PvdA) in discussie gingen.

Ik was blij dat er nog raadsmedewerkers zijn die snappen dat het meestal niet helpt om even rust in te bouwen als een moeder bezig is de kinderen bij een vader weg te houden. Ergo, dat is precies wat ervoor zorgt dat die situatie blijft voortbestaan en de kinderen in de problemen komen. Bij voorbeeld de ernstige afwijking ouderverstotingssyndroom er aan overhouden.

Maar ook na 13 jaar blijkt Ton een roepende in de woestijn te zijn geweest. Nog steeds schrijven Kinderbeschermers en rechters het op. “Even rust voor mevrouwtje”. Vanmiddag las ik het weer in een besluit van een rechter van een paar maanden geleden, waarvoor nu een hoger beroep loopt. Notabene had de moeder in kwestie eerst jarenlang gezeurd dat vaderlief te weinig van zich zou laten horen. Maar toen hij dat wel deed was het natuurlijk ook niet goed.
Je moet ergens ruzie over hebben, nietwaar, als je de pest erin hebt. Ach misschien nog wel een menselijk trekje. Maar die rechters die blind en doof blijven; is dat nou een menselijk trekje of een standsdeformatie? Snappen die dan niet dat daar geen kind gelukkiger van wordt, en de vader ook niet en … die moeder wordt daar ook niet beter van.
“Ik zou graag op mijn kop gaan staan als het zou helpen om mijn kinderen te zien. Maar echt, ik weet niet wat die rechters van me willen. Wat ik doe is gewoon fout, wat ik zeg deugt niet, wát ik ook zeg of doe. En als ik zeg dat ik het vanzelfsprekend vind dat ik mijn kinderen zie dan ben ik volgens de raad voor kinderbe..ing  een herrieschopper.”
Het is niet minder dan geestelijke marteling.

De VPRO-uitzending op het binnenhof onder leiding van Michal Citron

Herziening

gaay-voorkant“Daarom zal tevens meer aandacht moeten worden geschonken – en dit is de uitwerking van een zuiver bijbelse gedachte- aan de mogelijkheid van verzoening.” Een citaat uit het flinterdunne boekje “Herziening van het echtscheidingsrecht” van Mr. W.F de Gaay Fortman. Het boekje bevat zijn inauguratierede  uit 1947.

Dit boekje mag niet verward worden met de lijvige bundel met dezelfde titel onder redactie van mevrouw M. Antokolskaia uit 2006.  Mijn gezamenlijke Deventer bibliotheken hadden het op een hoopje gegooid.

Dus op de tweede moet ik nog even wachten. Maar ze doen erg hun best. Sinds de invoering van leen-in en leen-uit machines met kuren raak ik wel eens geirriteerd, maar ik moet zeggen dat het voordeel is dat de medewerkers daar nu meer tijd hebben om in een wat ingewikkelde zoekactie te steken.

Ik had dus het verkeerde boekje gekregen en nog eens en nog eens en toen heb ik het eigenlijk ook maar even gehouden. Interessant wat ze in 1947 van echtscheidingsrecht vonden. Gaay was erg bezig met het promoten van de zogenaamde verzoeningscomparitie. Dat is dus een bijeenkomst waar de echtelieden bij de rechter moeten verschijnen die hun dan gaat uitleggen hoe hijzélf dat met zijn vrouw oplost. Gelukkig hebben we daar nu Peter Hoefnagels voor.

Wat ook erg speelde is de zogenaamde “Grote Leugen”. Daarover een andere keer weer.

Dat de titel herziening van het echtscheidingsrecht hetzelfde is mag verbazing wekken. Want inmiddels speelt het grootste aantal problematische scheidingen (zeker voor kinderen) zich buiten het huwelijk af.  Dus mag Professor Antokolskaia zich wel eens afvragen of ze wel helemaal bij de tijd is.

Inmiddels is die láatste herziening, die van Donner, overigens in het staatsblad verschenen.

staatsblad 30-145-stb2008-500 met de nieuwe wet

scheidingsziek

Dokter ik wordt ziek van die man. Oh mevrouwtje toch wat kunnen we daar nu toch aan doen. Ja ik durf het haast niet te vragen dokter, maar misschien kunt u een briefje schrijven dat ik er ziek van wordt. Nou ja dat de kinderen telkens naar hem moeten en dan moet ik telkens aan hem denken en dat wil ik niet en daar wordt ik ziek van.  Ja en de kinderen ook misschien wel mevrouwtje.  Maar ja….. misschien heeft hij u ook wel eens geslagen. Ja ik durfde er al niet voor langs te komen dokter.  Nou maar dan schrijf ik dat briefje toch even voor u.

Een situatie die veel voorkomt, en vaak nog meer “even tussen de bedrijven door” dan hier geschetst. 47 huisartsen zijn hiervoor veroordeeld. Het topje van een ijsberg. De bewering van hoogleraar gezondheidsrecht Joep Hubben ” dat deze praktijken misschien wel vaker voorkomen” kan als een understatement worden beschouwd. Immers heeft bijna geen vader (soms moeder) de tijd om naast de dure en zware rechtsprocedure over kinderen nog een tuchtprocedure tegen een arts te voeren.

Edelachtbare, mijn ex is een gevaar voor mij en de kinderen. Ik heb een briefje van de dokter.

volkskrant artikel over verklaringen door dokters