Dries en de afdrijving

Dries van Agt is  me vooral bijgebleven van de rellen rond abortuskliniek Bloemenhove. Hij wilde deze sluiten. Gisteren was hij bij Pauw en Witteman om zijn steun aan het Palestijnse volk uit te leggen. In zijn politieke loopbaan had hij vaak voor Israël gekozen en hij heeft daar al weer een hele tijd spijt van. Spijt die hij nu in de vorm van een boek heeft gegoten.

Ik ben in het algemeen zeer onder de indruk van mensen die kritisch naar hun eigen verleden kijken en daar ook iets mee doen.

Bij mij hangt nu de vraag hoe Dries van Agt naar zijn eigen anti-abortusverleden zou moeten kijken. Ik was zelf in de tijd van die acties voor Bloemenhove vrij reflexmatig voor abortus en ook voor de feministische eisen voor volstrekte autonomie in de vrouwelijke besluitvorming. Moederlijke besluitvorming eigenlijk, maar zo werd het meestal niet genoemd om het sentiment dat het een beginnend kind is te onderdrukken vermoed ik.

Ik ben niet beland bij een totale 180 graden omzwaai. Maar ik kijk er wel inmiddels anders tegenaan. Abortus moet soms kunnen en vòòr het feminisme leidde het absolute abortusverbod tot veel misstanden. Maar het idee dat abortus een kwestie is waar mannen niets mee te maken hebben verwerp ik inmiddels hartgrondig. Vader en moeder ben je zeker al vanaf de conceptie, misschien zelfs wel vanaf het moment dat er een bedoeling is om een kind te maken.  Dat is mijns inziens ook het goede moment om een ouderschapsplan te maken. Het is trouwens ook de wens van het feminisme dat vaders zich verantwoordelijk voelen voor de conceptie. Zoals meer bij het feminisme voorkomt werd die verantwoordelijkheid in de praktijk maar naar één kant uitgelegd.  Wel plichten maar geen rechten voor mannen. Hoe je je als man in godsnaam dan verantwoordelijk moet voelen voor je kinderen is mij een raadsel gebleken.

Het zou goed zijn als vriend van Agt dit punt nog eens zou belichten. Was zijn tegenstand tegen Bloemenhove een dogmatisch katholieke reactie, of had het ook elementen in zich van gezamenlijk gedragen ouderschap. En hoe ziet hij dat nu?

Dit brengt me bij een van de dragers van het feminisme, Anja Meulenbelt. Nog géén 180 graden draai. Voor de Palestijnse kwestie hoeft dat ook niet, dat heeft ze altijd al gezien zoals Dries nu. Maar met betrekking tot die abortuskwestie, zou ze al aan een klein draaitje toe mogen zijn. Ik zie dat ze de laatste tijd nog weinig aan het woord komt in emancipatiezaken. Zo zag ik een nummer van het SP-kaderblad voorbij komen dat het thema Emancipatie belichtte zonder een stukje van haar prominente lid Meulenbelt.  Een teken aan de wand misschien. Met oude aartsvijand, nieuwe bondgenoot Dries als voorbeeld misschien?

Het onderwerp Israël heeft met vrouwen gemeen dat het onderwerp als vanzelf wordt geassocieerd met slachtofferschap. En dat is geen fictie natuurlijk. Maar slachtofferschap mag nooit legitimeren tot wandaden.

meer over de Bloemenhove-akties

de verklaring van Langeac (gezamenlijk beslissen)

sneeuwbal QS effect

sneeuwballenfortificatie
sneeuwballenfortificatie

Mijn vader kan hardstikke goed sneeuwballen gooien joh! Ik ben blij dat mijn zoon zo trots is op zijn vader. En voor sneeuwballen gooien was er gisteren en een beetje vandaag gelegenheid.
Op een of andere manier moest ik ook de hele dag aan het woord sneeuwbaleffect denken. Dat had natuurlijk te maken met een paar defacto gerolde sneeuwballen. Maar ook met het steeds groter worden van het juridisch apparaat. En daar moest ik even aan denken bij wat gemijmer en gemopper over mevrouw QS (zie vooral de nieuwe aanvullingen bij mijn vorige post). Die jongens en meisjes zorgen toch maar mooi dat ze werk houden. En aan de ene uitbreiding plakt vanzelf een volgende aan vast. Als een steeds groter wordende sneeuwbal.

senatrice,………..

Ja sorry lezer. Het gaat alweer over zo’n SP-vertegenwoordigster. En ik ben alweer kwaad. Waar haalt Nanneke Quik-Schuijt het vandaan om die pertinente onzin te repeteren over dat verreweg de meeste ouders het na scheiding wel goed regelen.  Ze bedoelt zeker haar medesenatrice Anja die haar kind alleen opvoedde. Dat valt zeker onder goed geregeld? Wat zal ik er nog verder aan toevoegen. Lees de onderzoeken, lees mijn boeken. Jarenlang hebben we ervoor gevochten dat op zijn minst de cijfers door de politiek onder ogen zouden worden gezien. Bij de regering is dat dan eindelijk doorgedrongen. Maar waar is Quik-Schuijt als de waarheid aangehoord moet worden? Als je niet weet waar het over gaat moet je je mond houden Nanneke. En dan een motie ondersteunen die om meer omgangsondersteuning vraagt. Hoe kom je erbij. Je hoort zelf bij de voorhoede van rechters die omgang jarenlang onmogelijk maakte. Hef eerst jezelf op. Verlaat je SP-zetel. Jouw soort (rechters) hoeven we niet om zich met omgang en zorg te bemoeien. En dat voor een partij waar ik lid van ben. Die in haar verkiezingsprogramma vóór gelijkwaardig ouderschap is. En die “dus” een senatrice heeft die er “niet rouwig om zou zijn als er meer 1-oudergezag zou worden opgelegd”, zoals ze in tweede termijn meende te moeten opmerken.

Gelukkig (in opbeurende zin) was ik zelf gisteren niet in Den Haag en wél op een SP-kerngroepvergadering in Deventer waar nog steeds wel voor gelijkwaardig ouderschap wordt gepleit.

Ik hoop dat het zogenaamde wetsvoorstel Donner niet doorgaat. En daar is weer een kleine kans voor aanwezig gezien het feit dat nogal veel senatoren, overigens verschillend-soortige bezwaren hebben geopperd.

de passage over eenhoofdig gezag uit het stenogram van de Eerste Kamer
Quik-Schuijt toespraak 18 november 2008
meer documentatie over de discriminerende houding van Quik-Schuijt

ps:( 3-6-2013). Nanneke Quik-Schuijt heeft inmiddels toegezegd met mij in gesprek te gaan over een aantal pijnpunten. Als daar iets over te melden valt zal ik dat mijn lezers laten weten. Inmiddels is er een gesprek geweest tussen mevrouw Quik-Schuijt enerzijds en mijn dochter en ikzelf anderzijds. Ik voel me nog niet vrij daar uitvoerig over te rapporteren. het ligt daarvoor ook nog te gevoelig. Zie overigens ook mijn latere blogs.

De markt van boeken

boekenmarkt Deventer (van wikipedia GFDL-licensie)
boekenmarkt Deventer (van wikipedia GFDL-licensie)

Alles wat ik van mannen weet heb ik van mijn hond geleerd“. Een boekje met die titel lag op een opdringerige plaats bij de kassa’s van boekhandel Praamstra. Ik kon het destijds niet laten daar een paar opmerkingen over te maken. Toen ik vanmiddag bij diezelfde boekhandel een paar van mijn internetcolumns/miniaturen mocht voorlezen heb ik deze anekdote nog maar weer even opgehaald met de suggestie bij gelegenheid uit te proberen of een boekje “Alles wat ik van mijn vrouw weet , heb ik van mijn papegaai geleerd” het ook zo lang op die plek zou weten vol te houden. Vrouwen reageren op het zien van dit soort flauwe grappen dikwijls als een gebeten hond, terwijl mannen (afgericht als ze zijn??) er maar helemaal niets van zeggen ( bij de boekhandel werken ook heus veel mannen).

Afin, het was leuk om een viertal van de internetminiatuurtjes (die u als trouwe lezer natuurlijk reeds allemaal kent) nu eens in geluid om te zetten. Spannend vond ik het vooral bij die post over de Deventer SP-vergadering. Op een of andere manier ben ik toch nog bang op mijn donder te krijgen omdat ik zo uit de school klap. Hoewel heeft Anja Meulenbelt ooit op haar donder gehad voor haar uitvoerige beschrijvingen van vriendjes en vergaderingen van de KEN-ML, toch de voorganger van de SP, nee toch?

Op de boekenmarkt zelf werd ik nog geconfronteerd met een twéédehands exemplaar van een boek van mij (waar ik ooit mede de redactie van voerde): Het liedboek van de strijd deel 2. Alweer 25 jaar oud.
En de markt van boeken werkt blijkbaar zo dat dit, inmiddels volgens de handelaar curieuze boek, dan toch nog voor 15 euro staat geprijsd, meer dan de originele nieuwwaarde. Ik hoop dat het mijn latere boeken ook zo ongeveer vergaat. En er is rede om dat te denken constateerde ik na een gesprek met een vader, die uitlegde wat mijn boeken voor hem betekenden.

“Alles wat ik van mannen weet heb ik van mijn hond geleerd”

Eer

Je hebt militaire eer, maar je hebt tegenwoordig ook vadereer. Gisteren werd de vaderdagtrofee m/v overhandigd aan Jan Steen. Militair dus. Hij bevocht bij de Commissie Gelijke Behandeling dat vaders, net als moeders, recht hebben op vrijstelling van militaire missie als ze jonge kinderen hebben. Ik heb er al veel over gezegd en geschreven. Vorig jaar was Krista van Velzen er voor de SP al over bezig en ik schreef daar toen een stuk over in de krant. Ik was ook degene die de nominatie van Jan Steen had uitgeschreven.

De winnaar vertelde in een indrukwekkende danktoespraak (het was trouwens sowieso een indrukwekkend gebeuren daar in Amsterdam), dat deze strijd voor zijn kinderen was, maar ook bedoeld om zijn vrouw de kans te geven te werken. En dat dit nu eigenlijk juist de volgende stap in de emancipatie is. En dat voorkeursbeleid (voor vrouwen) dit dikwijls tegenwerkt. En zo is het maar net. De emancipatiedoelen die door het feminisme werden ingezet heeft de vrouwenbeweging als een baksteen laten vallen. Het zijn juist de vaders die, af en toe flink tegen de klippen van bezorgde moeders (what is in a name) op, voor gelijkheid en gelijke behandeling vechten. Die niet uitgaan van een strijd tegen de ene of de andere sekse, maar een gezamenlijk belang zien. En de kinderen… ja die zijn natuurlijk het eerste gezamenlijk belang van mannen en vrouwen.

Krista van Velzen was natuurlijk de uitgelezen persoon om de trofee, als vertegenwoordiger van de winnaar van vorig jaar (de 2e kamerfractie van de SP) over te dragen. Hij komt nu even bij Jan thuis te hangen en dan in het kantoor van rechtshulp Unive.

mannen zijn meer dan kanonnenvlees
vaderdagtrofee
video van de uitreiking

Icare-not

I-care. Een cynischere benaming voor een club die vooral veel geld vergaart over de hoofden van zorgbehoevenden en zorgverleners is niet denkbaar. Icarenot dus. Icare-knot (knoop) zou trouwens ook goed kunnen. In 1998, tien jaar geleden dus, hield ik een interview met de (destijds) directeur B van de BV thuiszorg Drenthe en zijn maatje van de overkoepende Pantheon-zorggroep. Daarin legden ze uitvoerig hun doorknoopconstructies uit. Ondanks alle politieke roering en bemoeienis van het openbaar ministerie, het parlement en de economische opsporingsdienst, die vlak daarna kwam, ging Bart Visser gewoon door met geld en organisaties verzamelen. Nu is hij met Icare daarmee in het nieuws. Wegens corruptie. Ik ben nu bezig het interview van destijds te digitaliseren tbv de Renske Leijten van de Tweede kamerfractie van de SP. Ik zal het ook op internet zetten. Dus kom hier nog eens langs op zoek naar een extra link.

U kunt ondertussen alvast het artikel van destijds lezen. Heeft dit met vaderschap te maken; ja want dat was de aanleiding voor mijn onderzoek in deze beerput. Maar leest u vooral verder in mijn artikel van destijds ( zie link).

artikel over B en consorten

Ik heb dit blog op 30 augustus 2013 van een aantal namen ontdaan. Ook de hier ooit genoemde mensen hebben er recht op om nu een andere kant van zichzelf te laten zien.

Zorgelijke zorgmoeders

Ja als je zorgvaders hebt moeten er ook wel zorgmoeders bestaan. Maar wat hoor je erover? Soms zijn deze moeders be-zorgmoeders en dan hoor je er wel van. Ze blijken ongeveer hetzelfde na te streven als zorgvaders, dikwijls ook dwaze vaders te noemen. Zo zijn ze bijvoorbeeld tegen huiselijk geweld. En om te laten zien dat ze dat serieus nemen hebben ze niet een moeder maar een vader als voorbeeld genomen als slachtoffer van Huiselijk geweld. En dat voorbeeld ben ik….! Er wordt gememoreerd dat ik bovendien nog een valse aangifte van huiselijk geweld tegen mij kreeg te verduren.

Omdat ze toch al bezig waren hebben ze mij al doende ook nog een paar andere pluimpjes in mijn reet gestoken. Zo heb ik volgens hun site capaciteiten als wetgever. Dat heeft te maken met mijn aandeel in het tot stand brengen van een motie over gelijkwaardig ouderschap van Jan de Wit. Jammer dat ik niet echt wetgever ben. Anders had ik deze moeders kunnen helpen hun te realiseren dat gelijkwaardig ouderschap geen zaak is van na scheiding alleen, dat juist moet worden nagestreefd dat vaders overal en te alle tijden gelijk behandeld worden als moeders en dus de kans krijgen deel te nemen aan de opvoeding van hun kinderen. Ik ben dan ook net als deze groep falikant gekant tegen het wetsontwerp van Donner. (zie link hieronder)

Wat ik prettig vind is dat op hun site alles is onderbouwd met allerlei linken waaruit ook precies blijkt wat ik hierboven reeds beschreef. Eerst stond er overigens wel een foutje op. Namelijk dat ik ook voor de rechter zou zijn geweest in verband met huiselijk geweld. Nee zo erg is het niet geworden met die valse aantijgingen. Gelukkig werd deze overdreven aanval op de moeder van mijn kind direct rechtgezet. Wel jammer dat ze mij ( en de vaderbeweging) betichten van van een incestueuze relatie met de SP. Maar gelukkig blijkt elders op hun site dat het ze toch al is opgevallen dat ik bepaald geen incestueuze verhouding heb met mensen als Quik-Schuijt en Anja Meulenbelt (senatoren voor de SP).

Het valt me de laatste weken op hoe vaak ik door moeders in distress wordt gebeld in verband met het feit dat dat ook zij slachtoffer kunnen zijn van het ouderverstoting. Ik denk dat die moeders van die club bezorgmoeders die moeders doorsturen. Heel goed gezien van ze. Als het enigszins kan maak ik in de ondersteuning net zomin onderscheid tussen vaders en moeders als deze club dat doet op hun site.

manifest tegen Donner’s voorstel

het gendertourniquet

“Er zijn wel weinig vrouwen hé”, merkte mijn buurvrouw op. Het klonk enigszins beschuldigend; alsof het aan de mannen lag die wél gekomen waren. Maar feitelijk gelijk had ze wel. Er waren duidelijk minder vrouwen dan mannen op deze afdelingsvergadering van de SP. Tsja, zei ik, misschien moeten we ze voortaan eerlijker toelaten. Dan zetten we hier een tourniquet neer die alleen maar een man doorlaat als er ook een vrouw gepasseerd is. Hoe dat praktisch uit te voeren wist ik nog niet direct, maar voor mijn gevoel moet Femke Halsema (die van “minder testosteron in de discussie“) toch wel een apparaatje hebben laten ontwikkelen dat het testosterongehalte van passanten kan snuffelen.

Ach nee zover wilde ze niet gaan, zei mijn buurvrouw vergoelijkend. Maar het was nu eenmaal zo, dat vrouwen bepaalde kwaliteiten hebben om consensus te bereiken en beter naar de diepte achter de kwesties te kijken, vond ze. Achter die consensus worden dikwijls kwesties met een dikke moederdeken bedekt zonder dat ze echt worden opgelost meende ik juist. Dat was tegen het zere been want nu bedacht mijn buurvrouw toch dat ze ergens een principe had dat stelt dat in alle bestuurlijke organen de geslachten gelijkelijk verdeeld dienen te zijn. En… een ledenvergadering is een bestuurlijk orgaan!!

Verderop in de ledenvergadering bleek overigens zulke vrouwelijke consensusmeerderheid niet nodig om de mannen al vroegtijdig tot gepast zwijgen te brengen als er even een plots opwellinkje van feminismekritiek de kop op dreigde te steken. In het kader van de SP integratienota zei een mannelijk lid van de vergadering ( aj een lid, nu snap ik dat vrouwen weg blijven), dat huishoudelijke taakverdeling in het kader van het lijstje, van door de voorzitter opgemaakte definities, eerder paste onder het begrip participatie. En ja die emancipatie zelf, we zijn nu onder de knoet hé. Hij wist niet hoe snel hij er lekker dik om moest lachen. Ik vond het eigenlijk een hele goede opmerking over die participatie. Ook over besnijdenissen ( mannetjes mag je best besnijden) werd de mannelijke nuance al snel ingeslikt.

Afin, de ledin aan mijn zijde was niet te beroerd om verder een zeer kameraadschappelijke discussie te voeren waar we het verder over veel eens waren.

Opmerkelijk punt op de ze vergadering trouwens de vrijheid van meningsuiting die in het kader van de wildersretoriek wordt opgehemeld tot westerse verworvenheid, terwijl het hier ondertussen aardig tegenvalt met die vrijheid. Ik ben benieuwd hoe deze Deventer eenstemmigheid zich landelijk gaat vertalen. En wat mij betreft vooral over de vrijheid van mannen om achter het kanten gordijn vandaan te komen.

vaders en vrijheid van meningsuiting

wessen Welt

muziekfragment van Lob des LernensWessen Welt ist die Welt? Een passage uit het solidariteitslied van Brecht en Eisler. Omdat ik graag net wil doen of ik niet hoor bij die ultrarechtse rakkers van de vaderbeweging, houd ik graag af en toe iedereen voor de gek door mee te doen aan linkse activiteiten, en lid te zijn van een linkse partij (SP). Ook mijn geschiedenis (bio) heb ik voor dat doel aangepast. Dus nu lijkt het net of ik eigenlijk een feminist ben met linkse zo niet ultralinkse sympathieën en dat alleen maar om het ongelijk van Myriam Tonelotto (zie link) aan te kunnen tonen.

Heb ik u nu toch een beetje op het verkeerde been gezet. Dan heb ik u ongeveer waar ook Brecht zijn toeschouwers graag wilde hebben. Dat dient om te zorgen dat u vooral zelf blijft nadenken.

Strijdliederen gezongen op het Deventer Brechtfestival. Sommige zinnen moet je natuurlijk wel eens met een korreltje zout nemen. Het begrip proleet zou ik niet meer gebruiken. Onze dirigent legde er zelf al de nadruk op dat Brecht bepaald niet wilde dat we een militante toon zouden aanslaan. Dan waren er natuurlijk vrouwen die de zinsnede Lerne Frau in der Küche niet aanstond. Ja daar stonden de vrouwen omdat de mannen in de gevangenis zaten zoals de voorafgaande subzin aangaf: Lerne, Mann im Gefängnis

Het werpt wel een soort licht op een makkelijk automatisme bij veel vrouwen. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat Brecht vond dat die vrouwen maar in hun keukens moeten blijven. Ik denk dat Brecht dus vond dat ook de keuken een soort gevangenis kan zijn en dat je door onderwijs te volgen (Lob des Lernens heet het muziekstuk) je kunt bevrijden. Geen slechte raad en prima in lijn met het feministische gedachtegoed. Maar niet in lijn met de feministische slachtoffercultuur, vandaar deze oprispingen vrees ik.

Bij het solidariteitslied moest ik denken aan het gebrek aan solidariteit in de vaderbeweging en hoe dat een verschijnsel is van alle tijden bij groepen die in een moeilijke hoek zitten. Misschien kunnen we dat eens updaten.

En dus: Wessen Welt ist die Welt? Tsja, in ieder geval niet van de machtsmisbruikers, niet die van de staat, niet die van andere grote bazen ( ook al heten ze kleinzacht) . Maar ook die machtsmisbruikers waren ooit onschuldige kinderen.

Deventer Brechtfestival
Myriam Tonelotto en de “rechtse vaderbeweging”

anti-feminisme

Zal je net zien. Schrijf ik (vorige post) even zo voor de vuist weg een pakkend verhaaltje over een vrouw, voel ik me gelijk schuldig. Ja kijkt u ook naar uzelf. Ik ben helemaal geen antifeminist, ik heb echt waar nog een zeker respect ook voor Anja Meulenbelt. In dat artikel van haar waaraan ik refereerde in mijn vorige post, schreeuwt ze om respect (door mannen naar vrouwen). Maar mooi geen brieven van mij beantwoorden. Ik altijd vrolijk groeten als ik haar tegenkom bij van Gennep of op het SP-congres, meer dan een formeel knikje krijg ik niet terug. Op haar weblog heeft ze me wel een keer toegelaten, maar daar werd ik direct op een hoop gegooid met “kwade vaders”, zonder verder op argumenten te reageren. Erg kwaad had ik me niet geuit hoewel ik dat eigenlijk wel had moeten doen. Niks respect van die kant dus. Maar ja je hebt wat over voor de vrouwen van deze wereld, je kropt je kwaadheid even op, tikt een keer extra hard je weblog in en besluit volgende keer dan toch maar precies te doen waar ze om vraagt die Anja. Gewoon kwaad worden, gewoon op haar eigen woorden terugpakken. Niks schuldig voelen. Weg daarmee.

en alweer een noot: voor de nuance wil ik nog wel melden dat Anja de verleiding heeft kunnen weerstaan om een stuk van mij en Rob van Altena te weren uit het boek “Ruimte voor mannen” Dat deed ze meer omdat ze dacht dat ons stuk toch wel tegen onszelf zou werken. zie hiervoor: kritiek van Anja.
mijn vorige post