The prayer of the fathers

“Hear the prayer of the mothers” En nu voor de vaders! Ik had alle macht in mijn handen als gitaarbegeleider van een van de vier windrichtingen van de Deventer walk of peace. Maar die had ik niet nodig want gelukkig liepen er ook een paar vrouwen mee die uit zichzelf al begonnen over fathers. Het was de tweede keer dat ik meeliep (eerste keer)

Heel eerlijk gezegd vond ik het nog wel allemaal erg veel vrouwendinges uitstralen. Maar ik mag niet klagen met mijn krachtig mannelijke schilderij op de achtergrond aan de grote of Lebuinuskerk van Deventer. Gisteren had ik daar in het kader van het door mij geïnitieerde vrede-dichtbij-kunstproject nog een uitleg en discussie geleid.

“De man die als vrouw geboren had willen worden” Op de Deventer Lebuinuskerk aan het Grote Kerkhof vlak naast het verzetsmonument. En ik bedenk nu hoe speciaal het is dat een schilderij wat zijn aanleiding vond in een lied over de eerste wereldoorlog aan het grote kerkhof is verschenen. Erg wrang toepasselijk. vrede op het grote kerkhof. “The green Fields of France” is de Engelse titel van het lied. Zie ook de video in mijn eervorige blog.

Op het terras nog nagepraat met de vrouwen van de Enschedese zanggroep de Sistas waarvan er een nog in het strijdkoor Kanaillerood had gezeten, voor mij bekend vanwege mijn organisatorische bemoeienis met de landelijke strijdmuziekdagen. Ik vroeg me naar huis fietsend af of ik nog links was of inmiddels rechts. Soms lijkt het stuivertje wisselen. Veel van wat vroeger links was en beslist ook wel eens over complotten nadacht (kapitalisme enzo) heet nu vaak rechts omdat er over het mogelijke bestaan van samenzweringen wordt nagedacht. Ik voel me eigenlijk nergens thuis, maar vandaag en gisteren op het Grote kerkhof in Deventer wel.

Opening kunstproject vrede dichtbij Deventer

Morgen, vrijdag om 12.45 wordt het kunstproject van de Deventer vredesweek geopend. Vandaag heb ik onder andere mijn eigen doek aan de Lebuinuskerk gehangen. Op het eerste gezicht niet het meest vredige werk, het is een beeld van de oorlog, ook die tussen mannen en vrouwen. Maar meer is het misschien nog een kritiek op de staten die ons de oorlog insturen. Daar tegenover (zowel figuurlijk als letterlijk) het doek van Ton Posthumus in de stadsetalage wat op het eerste gezicht het meest vredige doek is.

Joep Zander: De man die als vrouw geboren had willen worden 2020
Ton Posthumus Zonder 2020

Vaders voor vrede

Deze week is het vredesweek en in Deventer zijn er daarom vandaag een aantal belangrijke activiteiten. Zelf doe ik mee aan de Walk of Peace vanaf de bolwerksmolen (11.15, er zijn nog 3 andere locaties) en ik zing mee met een gelegenheidskoor. In het geheel is het lied Prayer of the Mothers prominent aanwezig. Dat riep bij mij wel wat vraagtekens op. Het lijkt af en toe of oorlog iets is van mannen en vrede iets van vrouwen. Daarom zal ik in overleg met de organisatie vandaag een van de 7 kaarsjes aansteken en wel voor de Vaders voor Vrede.
meer info over de Walk of Peace en de middagactiviteiten

Door mij voorgestelde tekst:
Vaders bestaan dankzij vaderschap. Omdat ze voor hun kinderen zorgen en ze opvoeden beschermen en voortstuwen in het leven. Niet alleen voor hun eigen kinderen maar ook voor de kinderen van de wereld. Dat ze in vrede kunnen leven. De vrede voor hun eigen kinderen is vaak in gevaar omdat kinderen vaak de zorg voor hun kinderen wordt ontnomen uit onbegrip, soms haat en door discriminatie. Over de hele wereld, vooral de zogeheten beschaafde wereld leidt dat tot een dagelijkse continue oorlog die diep in de ziel snijdt. Deze vredeskaars wil ik wijden aan de vrede voor kinderen vooral die door de bewapening die de familierechtindustrie wordt geleverd in de problemen komen.
walk peace dev 1
vervolg: Het was een mooie wandeling vooral vanaf mijn startpunt de Bolwerksmolen. Deventer van de overkant benaderen en dan met het pontje oversteken is altijd mooi, door het uitzicht en de verbindende sfeer die een pontje per definitie uitstraalt. Ik had zonder diep na te denken een paars T-shirt aangetrokken (kledingvoorschrift wit met regenboogkleuren), maar dat is natuurlijk wel de kleur van gelijkwaardig ouderschap! Esther van de organisatie had dat blijkbaar ook door want ik kreeg een paars kaarsje toebedeeld en mijn wat voor-de-vuist-weg-zinnen van hiervoor waren omgezet in een mooi vredesgebed.