Geplaatst op

25 years ago I went to the Human Rights Court in Strasbourg

October 24, 2000. The President of the European Court of Human Rights took me aside before the hearing to make it clear that I was to remain silent during the hearing. In the room were about twenty people from seven European countries who had come specifically to Strasbourg to support me because I did not remain silent thus far.
A few months ago, I had a discussion on LinkedIn with Rene Keller, a Swiss father and mediator, who was also present at the time to support me.

He was “on his way” to Strasbourg himself for his grandparenthood and wanted to learn from me how to win. So he had apparently made up his mind that I had won. Strange, because I informed everyone about the outcome. It wasn’t even the first time I’d heard from someone that I had won against the Dutch state. In a peculiar way, all that camouflaged reality. A reality that I myself wasn’t yet ready to face. The utter emptiness of the rule of law, the complete lack of any law applicable to me. Another strange form of cognitive dissonance.

It wasn’t that I had built up confidence in the functioning of the rule of law in the preceding years, but every blow that further eroded that distrust was still a kind of surprise. I embarked on the court proceedings with gusto, with a determination to obtain justice that had previously been denied me.

Lawyer Prinsen, who had made a name for himself within the fathers’ rights movement, would represent me in Strasbourg. I had built up many international contacts. The English activist Julian, who was also one of the founders of the Langeac Declaration, effectively organized international solidarity. Prinsen dropped me because: “smoke also has to come out of the chimney,” in other words, he wasn’t making enough money. I turned out to be dependent on a lawyer who thought she could support me by copying texts about parental alienation from my own website to incorporate into her argument. She had been recommended to me by someone I trusted very much. Anyway, I had to make do with it.

I’ll include here the personal discussion I had with Rene Keller:

Rene:

Hi Joep, how do u do ? Recently I studied your case again. I noticed , that r case was not even admittet to court. So I really did notbunderstand the big hype than at then pressconference. My question now is ,

1. why it was given the impression to us that u won the case.

2. The paper of the press declaration was prewritten, before the court gave a decision.

3. When exactly the court with 7 juges declared not to let your case come to real high court ? Was this at the same day, as we held the international protest campaign in favour of your case. Or was the decision made public later.

4. I can not remember exactly. Were we all inside the court, or were this decisson , not made in public and we had to wait putside and you and r lawyer and Ursula Kodjoe could only attend the meeting ?

5. Now I understand the words of U.K. better as she mentioned to me : next time she had to write her paper different.

6. It was actually U.K. and your lawyer who failed , not you !
I hope I will overcome this phase, where about 90% of the complaints not reach admission to the court.

Anyway , I am now in Thailand and Malaysia, where children of divorce face catastrophal condition and the Thai Law gives always the father all rights to run out of the family and look for a new wife. He not pays anything and is not prosecuted. Incredible ! – that means : man can have sex and many kids, and the woman/mother is responsable for each child and work and finance the budget of her and her children. I almost could not beleave when I found out this horrible Situation in Thailand !

Greetings and Happy new year 2025 to you from René

 

Joep Zander 11:39 PM


1.Well I do not know why there were people that thought that I did win the case. I met someone before in Belgium that had the same idea. Perhaps it gives an idea how surrealistic this whole pseudo legal processes are in fact. But I am very curious now how you in special came to this idea because I already several times warned you for a to optimistic view on the ECHR. First pressrelease : https://joepzander.nl/facts.htm#press did not indicate a victory.
2. There was a press declaration that announced the session of the court. That first press declaration was based on fake facts which seemed unilateral overwritten from the false facts the Dutch government give about the history of the case. I was accused of using violence towards the mother although the opposite was true. And the whole accusation was never handled in any court in the legal process until this ECHR-procedure. As you know the ECHR is even not admitted to reassess factuals. I made some efforts to clear this situation.
3. I think going to high court was not the issue. There was the strange fact that I was invited to a live-session (not a administrative) so I do not understand the logic of that. I think the whole process was representing mighty controversies within the court. There was in fact a minority that liked to admit my case. I found out that an important power in specially my situation was the woman’s interest organization Soroptimist. The first judge who denied me visitation rights was board member and the chairwoman of the ECHR seemed to be an important member to. I Criticized this Soroptimist on different fronts.
4 You all were present in the meeting in Strasbourg. Men and some woman from 7 different European country’s. In this meeting I was forbidden (by the chairwoman) to say things myself The decision came weeks later.
5. Psychologist Ursula had better intentions then my (second) lawyer. The Dutch state took offense of me taking an advisor from another country.
6. It was the court and the court administration that failed and indeed I had a bad lawyer. A better Lawyer left me earlier halfway. But a better lawyer would nog have done much better I m afraid.


As mentioned before I would not recommend a procedure to the ECHR because the powers we have to deal with are stronger then the legal. We have to fight the dark sides of feminism, the dark side of state arrogance and judiciarial abuse of power. We better invest in other kinds of resistance to my opinion.

More on the subject on my internetsite

Geplaatst op

Mag je nu wel met je kind fietsen dan?

(Inzending voor het 50-jarig bestaan van de Fietsersbond, daar niet geplaatst)

Het is al weer zeker tien jaar geleden dat de spraakmakende burgemeester van Deventer op 4 mei beweerde dat we ons gelukkig moesten prijzen dat we in een land leven waar je nog vrij rond kunt fietsen met je kinderen. Het is even een stap voor u als lezer om te begrijpen hoe diep mij dat raakte. Niet omdat ik het er mee eens was, maar omdat dat nou juist precies was wat me in dit land overkwam. Niet met mijn dochter kunnen fietsen. Niet omdat ik, of mijn dochter geen fiets had of gehandicapt was en ook niet omdat mijn fiets in beslag zou worden genomen. Het was ongelooflijk. Niet alleen mocht ik mijn dochter niet meer mede opvoeden. Een letterlijk en finale rede daarvoor was ook nog eens dat ik door met mijn dochter in een bakfiets te rijden misschien dan wel een leuke, maar geen verstandige vader zou zijn. Ik zou mij moeten aanpassen aan de opvoedingsideeën van de moeder die overigens juist precies hetzelfde deed, met dochter op een bakfiets.

Ooit had ik me (rond 1976) bij de ENWB, de voor-voorloper van de fietsersbond, aangesloten om betere fietsvoorzieningen voor elkaar te krijgen. In Den Haag, waar ik toen woonde, werd ik op mijn wenken bediend met de aanleg van een destijds revolutionaire fietsroute gelardeerd met het traditionele protest van de middenstand die dacht vooral hun autoclientèle te verliezen.

Hoewel later ook bezitter van een rijbewijs en tijdelijk een auto, bleef ik fanatiek fietsaanhanger, ik had zelfs vaak een aanhanger achter mijn fiets hangen. Toen mijn dochter werd geboren kochten we een tweedehands ouderwetse bakfiets waarmee wij, moeder, vader en kind, vakantie vierden in onze fietsprovincie Drenthe. Merkwaardigerwijze kwam niet de moeder maar mij als vader dit duur te staan. Immers bleek een paar jaar later dat mijn dochter mij niet meer mocht zien omdat ik haar wel eens in de bakfiets meenam en liedjes met haar zong. Wel leuk volgens de raadsmedewerker en zijn bovenbazen, maar meer beantwoordend aan mijn wens om als progressieve vader te worden gezien dan dat het getuigde van verstandig vaderschap. Deze concluderende passage in het raadsrapport maakte mij dusdanig in de war omdat je het enerzijds totaal niet serieus kunt nemen, maar toch echt wel de weg plaveide naar een omgangsontzegging.

Eigenlijk vond ik dat ik zoiets ook wel bij mijn fietsersbond, die zich toen geloof ik even ENFB noemde, kon melden met het verzoek om steun. Deze hoop bleek ten onrechte . Ik vrees dat ze daar in het hoofdkantoor ook ergens tussen het serieuze en anderzijds idiote karakter in zijn verdwaald. Misschien klonk dat ook wel door in mijn briefje aan hun. De betreffende passage is nooit gecanceld, de gevolgen ervan ook niet en ik ben nog steeds actief lid van de Fietsersbond. De bakfiets is overigens wel de laatste die slachtoffer is geworden van de genoemde discriminerende passage. En opmerkelijk genoeg fietsen daar tegenwoordig zowel vaders als moeders mee rond!

https://joepzander.nl/therapie.htm voor meer informatie over dit punt

Geplaatst op

Bisschop Bär overleden

foto wikipedia Rob CroesZo’n twintig jaar geleden kwam ik een aantal keren voor een paar dagen op klooster Chevetogne in de Belgische Ardennen. Daar leerde ik ook Bisschop Bär kennen, die gisteren is gestorven. In eerste instantie leerde ik hem kennen als een zeer (of té) hartelijke monnik die niet te beroerd was om af en toe zelf ook de handen uit de mouwen te steken voor kloosterlijk huishoudelijke klussen. Verder hield hij zich niet erg aan kloosterlijke regels . Ik ook niet trouwens. Dat leidde ertoe dat ik een paar keer bij een wijntje met hem op mijn kloostercel in gesprek was. Ik was destijds, juist in het klooster, bezig met het schrijven van mijn boek “Gemist Vaderschap” dus daar wisselden we het nodige over uit. Ook tussen mijn bezoeken in belde hij mij een aantal keren op. Destijds was ik nog niet voor de eeuwigheid (sic) van Wikipedia afgemieterd. In die redactionele hoedanigheid hield ik me bezig met een groot aantal onderwerpen en gaf ik mijn nieuwsgierigheid naar de wereld ook vorm door me te verdiepen in het lemma Bär. Toen ik daarna weer eens in Chevetogne kwam werd ik allerminst hartelijk ontvangen door Bär, hoewel ik toch niets onaardigs had opgeschreven. Maar graven in het verleden was blijkbaar op zich zelf al een heikel punt. Ik had het gevoel dat hij naar meerdere kanten chantabel was geworden en daar had ik ook wel mee te doen. Ik herinnerde me ook een verhaal van een man die een keer en groupe vertelde dat hij het bed had gedeeld met Bär. Op een of andere manier zag ik hem ook als een slachtoffer van de streng katholieke moraal over homoseksualiteit. Ik voelde mij aan de andere kant ook wel belast met zijn houding. En ik voel nog steeds een noodzaak om mij voorzichtig uit te laten of misschien over sommige dingen niet uit te laten. Uiteindelijk is uiteraard de Paus degene die aan het hoofd staat van de christelijke hypocrisie en die zich onschendbaar acht (jurisprudentie Belgische misbruikklaagster). Ik wil bij het overlijden van Bär zijn ziel rust en vrede toe te wensen.

Geplaatst op

AI breekt mijn verhaal

Het lijkt eerst heel wat als AI Gemini (van Google) een mooie tekst produceert over mijn opvattingen over de Rechterlijke macht. Er is genoeg herkenbaars om je ego te strelen. Pas bij een tweede blik valt op dat er vooral veel verdoezeld wordt. Bijvoorbeeld dat ik het zou hebben over onvolkomenheden van de Rechterlijke macht terwijl ik het in feite heb over grove misstappen die ik zelfs op mijn site moet classificeren als dictatoriaal en crimineel. Het fundamenteel weigeren om de grondwettelijk vereiste openbaarheid van uitspraken na te leven komt niet aan de orde. Het heet dan dat ik graag transparantie zie. In dit plaatje zie u wat ik bedoel. Klik vooral even op mijn commentaren En vooral voor de duidelijkheid. Ik heb mezelf nooit jurist genoemd al zou je mij feitelijk wel zo mogen noemen, ook zonder juridische academische opleiding. In de pedagogiek en kunst heb ik wel een opleiding gevolgd. Dat laatste lijkt door velen te worden genegeerd. In de pedagogiek ben ik zelfs aan een promotietraject begonnen dat ik helaas wegens tegenwerking van VKC en in tweede instantie ook UvA afbrak.

 

ai gemini joep comm joepDownloaden
Geplaatst op

Cassatie tegen strafveroordeling vader omdat hij vader is

Ivo Vrijkotte werd strafrechtelijk veroordeeld voor het bezoeken van een voetbalveld waar zijn kinderen voetbalden. Ik schreef daarover al het een en ander. Zie bijvoorbeeld: https://blog.joepzander.nl/2020/08/02/vaderdader-framing-ivo-vrijkotte/

Zelf werd ik in deze zaak als deskundige gevraagd, maar dat werd door rechter Taalman afgewezen onder andere omdat ik teveel kritiek heb op de rechterlijke macht. Ook bij wraking en in hoger beroep hield die onzin stand. Merkwaardigerwijs hoorde ik later van een van de rechters die verantwoordelijk waren, dat deze uitspraak zeer voor cassatie vatbaar is. En ja dat is nu dus ook gebeurd. De zaak ligt nu bij de Hoge Raad en Ivo’s advocaat heeft er flink werk van gemaakt.

Een van de hoofdlijnen van de cassatie is dat juist de besluiten van de rechters in eerste en tweede instantie laten zien dat het over zaken ging waar een deskundige zeker wel zijn licht op had kunnen laten schijnen, wat de uitspraak had kunnen beinvloeden. Echter beweerden de lagere rechters dat het ook niet veel had kunnen uitmaken. Het feit dat ik mijn mond dicht zou moeten houden over de situatie van de rechterlijke macht lijkt niet meer erg de aandacht te hebben.

Een belangrijk punt is de spagaat waarin een vader in casu Ivo zit als er enerzijds wettelijk van hem wordt verlangs voor zijn kinderen te zorgen en anderzijds hem dit strafrechterlijk wordt verweten. Het strafrechtartikel waar het over gaat heet belaging. Al bij de behandeling van deze wet maakte de initiatiefnemer van deze wet, Boris Ditrich (D66) onder druk van ondere andere mij zelf (zie televisieoptreden) duidelijk dat de wet niet bedoeld is om vaders die naar hun kinderen omkijken te bestraffen. Van kennis van dit stuk wetsgeschiedenis hebben de rechters tot nu toe geen blijk gegeven. Het lijkt me dat van een overtreding van het strafrecht dan ook geen enkele sprake is.

Op bovengenoemd punt, en ook bijvoorbeeld het gebrek aan weging van mensenrechtenverdragen schiet het verder uitstekende cassatieverzoek mijns inziens tekort. Maar ik moet zeggen, ik ben geen cassatieadvocaat.

Geplaatst op

Vaders die meer zorgen blijven aan de bak?

Nou nee, is mijn korte antwoord. Het risico dat je als vader na een partnerscheiding buiten spel wordt gezet is waarschijnlijk groter als je meer zorg hebt gegeven. Doe je een enkel papa-dagje dan gaat het nog wel goed.  Maar als je als vader meer tijd en energie in zorg steekt dan kom je alras in het klassiek moederlijk domein/territorium terecht en dan geldt niet de klassiek theoretisch feministische wens dat vaders meer zouden kunnen zorgen, maar de veel dringender praktische drang om wensen van vrouwen in vervulling te laten gaan hoe die er ook uit mogen zien. Nou ja ik omschrijf het misschien wat in grove lijnen, maar dat is nodig om in een blog helder te opponeren naar wetenschappers als Duindam en Kalmijn die iets anders beweren. Laat ik voorop stellen dat zowel Vincent Duindam als Matthijs Kalmijn zich in ieder geval van veel andere wetenschappers onderscheiden doordat ze reageren op mijn vragen. En beiden hebben mij ook enigszins in hun publicaties aan het woord gelaten in het verleden. Dat is dus heel anders dan hoogleraar Corine de Ruiter die direct van zich af begon te slaan en via haar universiteit met procedures dreigde als reactie op klachten. Maar wel is het dan weer zo dat zogenaamde, niet handelend volgens een navolgbaar wetenschappelijke methode, wetenschappers als Corine de Ruiter niet te beroerd zijn om de conclusies van anderen te gebruiken om uit te leggen dat het allemaal aan vaders zelf ligt, dat ze eerst maar eens wat meer moeten zorgen terwijl vrouwen dat zelf vaak blokkeren. En over dat laatste is trouwens ook onderzoek beschikbaar.

Omdat onderzoek van Kalmijn opdook in het rapport van de expertgroep Ouderverstoting, en de expertgroep ook met de bewering (oa blz 137) komt dat het na scheiding beter gaat als je het als vader voor scheiding beter doet, ben ik er maar eens in gedoken. Positief aan het onderzoek van Kalmijn is dat het per kind probeert te kijken wat er aan de hand is. Daarmee kun je, als je zoals in dit geval kinderen in de klas bevraagt dicht bij een 100% respons komen. Of die antwoorden dan betrouwbaar zijn is een vraag die ik nog wel eens nader wil bekijken als ik de vragenlijst heb gezien die me is aangeboden.
Echter al in de vraagstelling van het onderzoek zie ik een vooronderstelling opduiken die voor de hypothese uit al veronderstelt dat als er een verband is, dat lineair zal zijn. En dat is nog maar zeer de vraag. Mijn hypothese is dus al jaren dat er meer sprake is van een  kromme met een maximum/optimum op de enkele papadag en een lage waarde bij heel weinig en heel veel zorg. Heel bijzonder, en in principe ten onrechte bevestigend voor de hypothese met valse vooronderstelling, is dat waar Kalmijn dan de kwaliteit van de relatie na scheiding onderzoekt de vaders die geen contact hebben worden uitgesloten. Mondeling licht Matthijs Kalmijn dat toe met “er is dan geen sprake van een meetbare kwaliteit”. Op die manier raakt nog meer uit zicht dat het hier zou kunnen gaan om een meer parabolische verdeling. Een lineair verband is helemaal niet zo normaal als sommige mensen denken en wetenschappers moeten daar natuurlijk rekening mee houden als ze onderzoek doen.  Mijn hypothese die ook door enige onderzoeken wel een beetje wordt gesteund is wel gebaseerd op een  niet-lineaire verdeling. Ja, en nul kwaliteit is ook een punt op de lijn van kwaliteit lijkt me. Ik passeer hier even voor dit blog een discussie over kwantiteit versus kwaliteit besef ik me. Maar anders wordt dit blog te lang. Vragen zijn hieronder welkom.

Uiteraard had het geholpen als ik als expert niet alleen door de expertgroep ouderverstoting was gehoord maar ook erin had kunnen plaatsnemen, dan was de misser van Kalmijn denk ik wel tijdig opgemerkt.  het definitieve verslag van de hoorzitting met mij is overigens nergens, zelfs niet met heel veel moeite, terug te vinden.

Professor Kalmijn beloofde me dat hij nog met het een en ander komt over gemist vaderschap, dus ik wacht dat dan weer met spanning af.
Lees ook mijn artikelen over wetenschap en vaderschap en het vaderseenzorgdossier over vaderschap en wetenschap: dossier wetenschap

 

noten:

De handelwijze van Prof. Kalmijn is een voorbeeld van vaderdiscriminatie ondanks het te markeren feit dat hij wel benoemd dat vaders er slecht afkomen. Tsja…  Meer over vaderdiscriminatie in het artikel van mij voor het tijdschrift “Pedagogiek”.

Ouderverstoting en de vergeten vaderlijke opvoedingsverantwoordelijkheid. In een vaderthemanummer van het wetenschappelijk tijdschrift Pedagogiek van mei 2011 verschenen artikel gevolgd door repliek en dupliek.

Over wetenschap en vaders heb ik in de afgelopen 30 jaar wel meer geschreven. Ik zou bijna durven te beweren dat er geen onderzoek op dit gebied plaatsvind zonder grondige fouten, vreemde belangenverstrengeling, of erger:  wetenschap en vaderschap

 

Geplaatst op

In de gevangenis omdat je je kinderen niet ontkent

Een poster met daarop een verhaal met mooie afbeeldingen over een programma om de band tussen ouders en kinderen goed te houden ook als die ouders in de gevangenis zitten. Met erop een opvallend gele pop-up : “Vader-Kind” Maar ik kom in deze gevangenis juist een vader bezoeken die dat juist zelfs buiten de gevangenis niet mag. Nou dan moet je wel een ernstige misdadiger zijn toch? Nee hoor Vader Ivo zit in de bajes omdat hij het op social media over zijn kinderen heeft en met zijn kinderen op zijn profielfoto staat.

Misschien was hij beter af geweest als hij iemand had vermoord, dan had hij met dit project nog wel zij kinderen mogen zien zei een andere vader vandaag tegen mij. Welke categorie lijken hij erbij fantaseerde zal ik hier maar niet vertellen. Dat volk kan bij een cynische grap nogal van slag raken.

Afin doet u mij nog maar zo’n projectje…..

Vandaag op de penitentiaire inrichting, gevangenis, Grave. Ik had me gisteren al erg vervelend gevoeld toen ik er eens in was gedoken wat je allemaal mag en moet en niet mag als je daar op bezoek gaat. En het bleek vandaag nog veel erger te kunnen. Was er op de site van justitie nog sprake van een lijst van spullen die je wel mee mocht nemen, bij de ingang kreeg ik na aanvankelijke toestemming voor een boek pen en schrijfblokje plus nog een doorzichtig flesje drinken toen het erop aankwam toch weer een verbod om wat dan ook naar binnen te brengen. Nou ja mijn kleren mocht ik ook aanhouden, nou ja niet allemaal want mijn trui moest uit. Dat laatste was erg prettig gezien de extreme winderige (extreme ventilatie op mijn door fietsen bezwete rug) kou in de bezoekruimte. Ga me nou niet vertellen dat de overheid die er geen been in ziet om op haar ministeries hier en daar de kachel tot 22 graden op te stoken hier ineens aan energiezuinigheid is gaan doen. Het is gewoon pesten lijkt me. Ooit …. ach ik houd even op. Dinsdag komt Ivo weer even vrij… wat heet vrij trouwens?

Geplaatst op

In de gevangenis omdat je je kinderen niet wenst te ontkennen

Een poster met daarop een verhaal met mooie afbeeldingen over een programma om de band tussen ouders en kinderen goed te houden ook als die ouders in de gevangenis zitten. Met erop een opvallend gele pop-up : “Vader-Kind” Maar ik kom in deze gevangenis juist een vader bezoeken die dat juist zelfs buiten de gevangenis niet mag. Nou dan moet je wel een ernstige misdadiger zijn toch? Nee hoor Vader Ivo zit in de bajes omdat hij het op social media over zijn kinderen heeft en met zijn kinderen op zijn profielfoto staat.

Misschien was hij beter af geweest als hij iemand had vermoord, dan had hij met dit project nog wel zij kinderen mogen zien zei een andere vader vandaag tegen mij. Welke categorie lijken hij erbij fantaseerde zal ik hier maar niet vertellen. Dat volk kan bij een cynische grap nogal van slag raken.

Afin doet u mij nog maar zo’n projectje…..

Vandaag op de penitentiaire inrichting, gevangenis, Grave. Ik had me gisteren al erg vervelend gevoeld toen ik er eens in was gedoken wat je allemaal mag en moet en niet mag als je daar op bezoek gaat. En het bleek vandaag nog veel erger te kunnen. Was er op de site van justitie nog sprake van een lijst van spullen die je wel mee mocht nemen, bij de ingang kreeg ik na aanvankelijke toestemming voor een boek pen en schrijfblokje plus nog een doorzichtig flesje drinken toen het erop aankwam toch weer een verbod om wat dan ook naar binnen te brengen. Nou ja mijn kleren mocht ik ook aanhouden, nou ja niet allemaal want mijn trui moest uit. Dat laatste was erg prettig gezien de extreme winderige (extreme ventilatie op mijn door fietsen bezwete rug) kou in de bezoekruimte. Ga me nou niet vertellen dat de overheid die er geen been in ziet om op haar ministeries hier en daar de kachel tot 22 graden op te stoken hier ineens aan energiezuinigheid is gaan doen. Het is gewoon pesten lijkt me. Ooit …. ach ik houd even op. Dinsdag komt Ivo weer even vrij… wat heet vrij trouwens?

Geplaatst op

kunst als excuustruus

Omdat ik het toch al had opgeschreven als evaluatie voor Museum De Fundatie in Zwolle plaats ik mijn teksten ook nog maar even hier.

Het is merkwaardig om kritiek op maskers aan te treffen in de expo nadat ik zelf een wat vervelende confrontatie bij de ingang had met een medewerker die mijn mondkapje niet goed vond, zonder daarvoor overigens argumenten voor te kunnen leveren. En als je dan ook nog van alles tegenkomt over de manier waarop in begin dertiger jaren noodtoestanden de democratie ondergroeven vraag je je even af of kunst hier een excuustruus is om het niet over de werkelijkheid te hebben. Gelukkig waren er nog wel een paar posters helemaal boven die ook wat meer hier-en-nu kritiek gaven. Maar verder vind ik het dan toch erg museaal, geconserveerde kritiek. Coronatoegangsbeleid is overigens de reden dat ik mijn museumkaart had opgezegd, maar ik heb dan toch nog even van de verlenging gebruik gemaakt. En per saldo is dit alles dan toch wel een ervaring, als kunstenaar zijnde ook.

Ah ik heb al wat toegelicht in eerdere vraag over de merkwaardige niet onderbouwde kritiek op mijn mondkapje in relatie tot de inhoud van de expo’s. In het midden van ruimtes aangeven hoeveel mensen er binnen mogen is vrij merkwaardig, dat moet je weten voor je binnenkomt. Overigens vind ik dit soort routering en beperking op dit moment niet nodig en zou ik een museum ook als ontmoetingsplek willen zien. Dat werkt zo dan niet zo erg. Reserveren vind ik in principe ook vervelend en zoals gezegd alles bij elkaar waren de coronamaatregelen in musea een reden om mijn museumkaart op te zeggen.