Allerzielen en de patrilineaire graftoewijzing

familiegraf
familiegraf

Ik heb vandaag de behoefte weer eens een keer de vrouwenemancipatie een gelijkje uit te delen. Dat komt niet door een uitputtende discussie op mijn blog met ene Frankie. Het stukje gelijk dat ik haar hier en daar gaf wordt weer niet erg in dank afgenomen. Doe ik eens een goed woord voor meer androgyne betekenisgeving, “blijkt” dat mannen toch niet en onder bijna geen enkele omstandigheid goed kunnen zijn. Waar we het wel over eens zijn is dat mannen teveel met pleasen van vrouwen bezig zijn. Als ik zeg dat ik het toch leuk vond om de degens (au, dat klinkt mannelijk) met haar te kruisen, wil ik dat dan ook slechts noodgedwongen constateren.

Ik vaar liever af op mijn eigen inzichten. Gisteren was ik bij een allerzielenviering op de oude algemene begraafplaats tegenover het (bijna oude) postkantoor in Deventer. De vrouw die daar een prachtige rondleiding hield, maakte een opmerkelijke statement. Vaak zouden dochters niet bij hun man maar bij hun vader zijn begraven. Patrilineaire graftoewijzing dus. Opmerkelijk. De omvang van dit verschijnsel beperkt zich waarschijnlijk tot 19de eeuwse tijden en de hogere klassen. Van lagere klassen kun je zoiets niet eens goed terugvinden; iedereen werd meestal maar een beetje op een hoopje gedumpt.

Toch vind ik dat al die dochters zich alsnog in hun graf zouden moeten omdraaien. Of uit hun graf verrijzen om gewoon bij hun eigen gezin begraven te worden. Een feministische dodenmars op het patriarchale grafzerkbolwerk.

Feminodebilisering

In 1994 gaf Tjerk Bakker, toenmalig voorzitter van de stichting Dwaze Vaders het boekje “Omgangsonrecht, de Nederlandse situatie”, uit. Hoewel ik erg blij was met het boekje viel ik wel een beetje over termen als politibielen. Met deze term werd door Tjerk een bepaald dominant voorkomend soort politici aangeduid. Inmiddels is het in Nederland gebruikelijker geworden om dit soort zware termen te gebruiken.  Hoe graag zou Tjerk het woord feminodebilisering hebben gebruikt, of zoiets.  Want op het feminisme had hij het bepaald minder dan ik.  Inmiddels heeft Ephimenco, in Trouw, de draad van Tjerk weer opgepakt; feminodebilisering.  En terécht wil ik deze keer volmondig zeggen. Ik ben vóór bevrijdend feminisme. En goed bevrijdend feminisme is ook bevrijdend voor mannen. Maar waar Opzij nu weer mee bezig is. Een pratende kut op de voorpagina die pijn lijdt, want platgeneukt.

Iets agressievere seks (hier bedoel ik het woord agressief heel breed) kán weer de laatste jaren. Het kan omdat beide partners hier af en toe behoefte aan kunnen hebben. Vrouwen, mannen. Niet alleen vrouwen worden platgeneukt, maar ook mannen. Ellen ten Damme heeft daar zelfs een politiek statement van gemaakt. In haar liedje Plattgefickt legt ze uit dat ze haar man zo lang zal platneuken totdat hij fysiek niet meer in staat is naar de Busch-oorlogen in Irak en evt Iran te gaan. Vrouwen voor Vrede nieuwe stijl. Da’s weer eens wat anders dan slachtofferfeminisme van Opzij. Hup de beuk erin. Handen aan het bed.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=w-DrEkJbzUk&hl=en&fs=1]

De column van Ephimenco

keuzefeminisme

matriarchale godin
matriarchale godin

Eigenlijk wíllen vrouwen niet dat vaders zorgen. Ze riepen maar wat, er iets aan dóen ho maar. Niet zelf al te veel méér werken, niet vaders een handje helpen om de erbij horende rechten te verkrijgen.
Deze discrepantie tussen theorie en praktijk van het feminisme leidt inmiddels tot steeds merkwaardigere kronkels. Daar hebben we dan nu het keuzefeminisme.

Keuzefeminisme is de diffuse benaming van een diffuus verschijnsel. Het lijkt er om te gaan dat er eigenlijk geen ideaal meer ís, op één na. De vróuw moet kunnen doen waar ze zin in heeft, ze mag zelf kiezen of ze wil werken of voor de kinderen zorgen. Nou verdachten we het feminisme al jaren ervan dat het dáár eigenlijk om draaide (in de praktijk). Maar het is dan wel zo aardig dat het nu ook maar eens zo benóemd wordt.

Niks samen beslissen, niks mannen mogen óók zorgen. Nee alleen nog maar de man doen wat de vrouw niet wil doen. Man geen keuze, vrouw wel keuze. Keuzefeminisme. Dat je dat dan nog zo durft te noemen. Marja Pronk, schrijfster van het nieuwe boek spitsuurclub durft dat.

Elma Drayer ziet trouwens tot mijn verbazing vandaag in Trouw zowaar een derdefeministischegolf-complot erachter. Tsjonge; het blijkt een geregisseerde campagne voor moedergodinnen of zoiets. Nu de derde feministische golfoorlog nog.

Moedergodinnen; was dat niet van dat oermatriarchaat. En was dat niet de ideaaltypische constructie waarmee het feminisme haar bestaan verf gaf. En die ze eigenlijk verlaten had. Terug naar af, om in (moeder-)monopolytermen te spreken.

het verhaal van Elma over Marja Hier kun je ook stemmen vóór de derde feministische golf of het herwaardering van mannelijke waarden; en he de mannen staan flink voor!!
matriarchaat; een toelichting op wikipedia
lees de discussie tussen mij en  de schrijfster, Marja Pronk.

promiscue

Vrouwen zijn ook promiscue. Volgens sommige opvattingen over de geschiedenis hadden oude samenlevingen promiscuïteit als uitgangspunt. En dat uitgangspunt is inmiddels een lastig punt van discussie met een medeauteur van een artikel waaraan ik werk.

Promiscue betekent dat je wisselende sexpartners hebt. Jarenlang werd mannen verweten dat ze deze stijl aanhingen. Er is echter veel grond om aan te nemen dat vrouwen er ook wat van kunnen. Promiscuïteit was ooit de basis voor matrilineariteit. Althans volgens theoretici als Johann Jakob Bachofen dus. Immers werd de geslachtsgemeenschap los gezien van de voortplanting waardoor de inbreng van de mannen onduidelijk was. Vervolgens trad de patrilineariteit in, die ook weer gekoppeld werd aan sprookjes over de inbreng van de man. Volgens sommige zou de moeder meer een voedingsbodem zijn voor een compleet afgeleverd product van de man. Afin zo langzamerhand zouden we allemaal moeten weten dat de inbreng van beide geslachten in de voortplanting even belangrijk is. Hoewel… hier en daar viert de moederschapsideologie nog hoogtij. Voormalig kamerlid Mieke v.d. Burg van de PvdA zei mij eens dat echte gelijkstelling pas zou komen als mannen ook kinderen baren.

Op grond van bovenstaande menen sommigen in de vaderbeweging dat de tweede-golf feministen een vrouwelijke promiscuïteit hebben opgevoerd waarmee de matrilineariteit weer werd ingevoerd. Niet valt te ontkennen dat vooraanstaande tweede-golf feministen als Anja Meulenbelt hun promiscuïteit niet onder stoelen of banken staken (zie haar boek “De schaamte voorbij”). En dit liep inderdaad gelijk op met een toenemende neiging tot moederschapsverheerlijking (althans de facto). Maar of het een uit het andere voorkomt? Uit de vele door haar beschreven gezellige vrijpartijtjes van Anja kwamen geen kinderen voort. Behalve uit die eerste met de vader van haar kind. Juist het promiscue leverde geen kinderen op. Inmiddels hadden we dan ook de pil.

Kortom dit soort verbanden zijn ingewikkeld en niet altijd onderling oorzakelijk. Merkwaardig is dat in weerwil van allerlei vooroordelen over mannen het juist vrouwen zijn die tweede leggen creëren zo bleek onlangs uit onderzoek van het NIDI. En bij die nesten van moeders zijn de vaders dikwijls de voorbijgangers. Is vrouwelijke promiscuïteit daarom de oorzaak, en mannelijke promiscuiteit niet. Hebben mannen belang bij monogaam gedrag? Mwah daar gedragen ze zich geloof ik niet naar. Het zijn wel de vrouwen die soms misbruik maken van die promiscuïteit om de matrilineariteit in te voeren.
Dit gebeurt vaak door te liegen over hun vruchtbaarheid of hun pilgebruik en dankzij het feit dat onze samenleving er nog steeds weinig waarde aan hecht om vaderschap eenduidig vast te stellen. En dat is iets waar mannen ook niet altijd aan willen. Soms omdat een relatie met het kind naar verwachting onmogelijk wordt gemaakt.

Je kunt hierin vele kanten op. Dat maakte ook wel dat er in een artikel over de geschiedenis van de loyaliteit van het kind, mijns inziens voor moest worden gekozen om het begrip promiscuïteit ten dele buiten beschouwing te laten of er anders veel meer woorden voor uit te trekken.

Jammer dat deze zaken zo emotioneel liggen dat een grondige discussie blijkbaar moeilijk is.
Ik heb u, lezer deze keer met een ingewikkeld verhaal belast in plaats van een snel miniatuurtje. Sorry, maar ik ben toch benieuwd naar jullie reacties.

Bachofen op de Duitse Wikipedia
NIDI over de tweede leg

Eer

Je hebt militaire eer, maar je hebt tegenwoordig ook vadereer. Gisteren werd de vaderdagtrofee m/v overhandigd aan Jan Steen. Militair dus. Hij bevocht bij de Commissie Gelijke Behandeling dat vaders, net als moeders, recht hebben op vrijstelling van militaire missie als ze jonge kinderen hebben. Ik heb er al veel over gezegd en geschreven. Vorig jaar was Krista van Velzen er voor de SP al over bezig en ik schreef daar toen een stuk over in de krant. Ik was ook degene die de nominatie van Jan Steen had uitgeschreven.

De winnaar vertelde in een indrukwekkende danktoespraak (het was trouwens sowieso een indrukwekkend gebeuren daar in Amsterdam), dat deze strijd voor zijn kinderen was, maar ook bedoeld om zijn vrouw de kans te geven te werken. En dat dit nu eigenlijk juist de volgende stap in de emancipatie is. En dat voorkeursbeleid (voor vrouwen) dit dikwijls tegenwerkt. En zo is het maar net. De emancipatiedoelen die door het feminisme werden ingezet heeft de vrouwenbeweging als een baksteen laten vallen. Het zijn juist de vaders die, af en toe flink tegen de klippen van bezorgde moeders (what is in a name) op, voor gelijkheid en gelijke behandeling vechten. Die niet uitgaan van een strijd tegen de ene of de andere sekse, maar een gezamenlijk belang zien. En de kinderen… ja die zijn natuurlijk het eerste gezamenlijk belang van mannen en vrouwen.

Krista van Velzen was natuurlijk de uitgelezen persoon om de trofee, als vertegenwoordiger van de winnaar van vorig jaar (de 2e kamerfractie van de SP) over te dragen. Hij komt nu even bij Jan thuis te hangen en dan in het kantoor van rechtshulp Unive.

mannen zijn meer dan kanonnenvlees
vaderdagtrofee
video van de uitreiking

De vader van Armin

Armin is de zoon van Anja Meulenbelt, nederlands meest prominente feministe.
Laatst kwam Armin in Vrij Nederland aan het woord over zijn opvoeding zonder vader:
‘Ik ben altijd inschikkelijk geweest. Mijn vader heb ik nooit gekend, mijn moeder was de enige die ik had. Ik wist:er is er maar één, en die kan je maar beter niet tegen je krijgen. Als zij zou wegvallen,zou dat het einde van de wereld betekenen.’ Verder over zijn opvoedingsomstandigheden: Armin die inmiddels naar de middelbare school ging sliep in de gemeenschappelijke woonkamer op de bedbank. Een eigen hoekje waar hij zich als puber kon terugtrekken, had hij niet. ‘Als ik zelf kinderen had, zou ik ze zoiets nooit aandoen,’ zegt hij nu.
Ik heb in het moederboek (zie link) nog eens nagekeken wat Anja zelf over die periode zei. Niets over woongroepen en geen plek voor Armin. Wel veel geklaag over het opvoeden van een moeilijke zoon. En die biotische (zie vorige post) vader, waar is die nu gebleven? Was hij werkelijk zo handtastelijk als Anja regelmatig beweerde? Het kan, maar het kan ook van niet. Ongetwijfeld zouden we van hem een heel ander verhaal te horen krijgen. Maar ja moeders als Anja schrijven boeken vol en de vaders verdwijnen en je hoort er nooit meer wat van.

Wat zou Anja’s nieuwe collega Quik-Schuijt, ook senator en vroeger actief als kinderrechter daar nou van vinden?

het moederboek

DIT BLOG IS IN EEN VERBETERDE VERSIE OPGENOMEN IN HET BOEK MET…EEN VERBEELDING VAN VADERSCHAP

Opzij

Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats………..

Het damesblad Op-zij moet een beetje op-schuiven. En wij maken graag plaats voor positief nieuws op dit weblog. Ik hoorde een paar weken geleden van het televisieprogramma “De leugen regeert” van de principiële klacht van een mannelijke sollicitant over het feit dat het, naar eigen zeggen feministische, maandblad geen mannen wil aannemen. Ik had niet de indruk dat hij daarmee bij de Commissie gelijke behandeling (CGB) voet aan de grond kon krijgen. Ook gelijke voeten worden bij de CGB immers nogal eens ongelijk behandeld.

Maar de CGB heeft deze klager gelijk gegeven!! Immers ook mannen kunnen feministisch zijn! Misschien wel meer dan vrouwen… ah! Of Opzij daarmee kritiek van mannen binnen dit vrouwenbolwerk toelaat is nog maar de vraag. Opzij liet wel eens eerder mannen dingen schrijven. Zo werd ooit een rubriekje met mannennieuws in opzij gevuld door Transact-beleidsmedewerker Nico van Oosten.

Als Opzij nu aan de slag moet met mannen zullen ze misschien weer niet de stevigste uitzoeken. Mij zullen ze zeker niet uitzoeken lijkt me. Ook al ben ik bepaald feministisch. Maar afin.

Een blokkade is geruimd; Opzij,maak plaats, we komen eraan!

artikel Commissie_Gelijke_Behandeling: Opzij discrimineert in Trouw
dossier emancipatie en mannen

testosteron voor Femke

de dokwerker -gnu wikipediaVrouwen?

Femke Halsema vindt dat het testosteron uit het debat moet. Dwars door het debat zelf, lijkt ze daarmee toch vooral te mikken op de mannen die het debat voeren, zoals Jan Marijnissen. Jan pakt met verve met argumenten en een mooie begrenzende toon tegelijk, zijn wilde collega aan.

Dat moet van Femke allemaal anders met meer begrip en respect en argumenten…… net zoals zij dat doet als ze mannen aanpakt en poogt te castreren (hoe haal je anders het testosteron eruit?) .

Hoe zit het trouwens met het testosteron van die stevige dokwerker (februaristaking) die vandaag ook in het nieuws was?

Denk nog eens aan Femkes uitspraak:

,,Wat zou het een verademing zijn als zij eens wat meer anti-man werd en wat minder anti-islam.” (maart 2005 NRC)

Misschien dat we in het kader van de gelijkstelling tussen mannen en vrouwen Femke een testosteroninfusie kunnen geven. Voor mijn part afgetapt bij gevaarlijke types, maar aub niet bij Jan Marijnissen.

Femke…. dat moet toch iets betekenen als vrouwtje? Vrouwen….zucht.

weblog van Femke met haar uitspraak
nominatiedossier Groen-Links voor vaderdagtrofee; ook positiefs
dossier feminismekritiek over andere mannendiscriminatie van oa Femke

weiblichkeitswahn

männlichkeitswahnVroeger hoorde ik ook af en toe bij het soort dat liever zichzelf onderuit haalde, dan kritiek te leveren op feministisch extremisme. De button die u op dit plaatje ziet heb ik wel eens zelf gedragen.

Ja dat zou ik eens moeten proberen een vergelijkbaar plaatje te maken waarop een vrouwelijk geslachtsdeel met een wc-trekker pijnlijk op maximale trekkracht wordt beproefd…. U ziet het al voor u? En het commentaar ook neem ik aan?

zie ook: feminismekritiek

anti-feminisme

Zal je net zien. Schrijf ik (vorige post) even zo voor de vuist weg een pakkend verhaaltje over een vrouw, voel ik me gelijk schuldig. Ja kijkt u ook naar uzelf. Ik ben helemaal geen antifeminist, ik heb echt waar nog een zeker respect ook voor Anja Meulenbelt. In dat artikel van haar waaraan ik refereerde in mijn vorige post, schreeuwt ze om respect (door mannen naar vrouwen). Maar mooi geen brieven van mij beantwoorden. Ik altijd vrolijk groeten als ik haar tegenkom bij van Gennep of op het SP-congres, meer dan een formeel knikje krijg ik niet terug. Op haar weblog heeft ze me wel een keer toegelaten, maar daar werd ik direct op een hoop gegooid met “kwade vaders”, zonder verder op argumenten te reageren. Erg kwaad had ik me niet geuit hoewel ik dat eigenlijk wel had moeten doen. Niks respect van die kant dus. Maar ja je hebt wat over voor de vrouwen van deze wereld, je kropt je kwaadheid even op, tikt een keer extra hard je weblog in en besluit volgende keer dan toch maar precies te doen waar ze om vraagt die Anja. Gewoon kwaad worden, gewoon op haar eigen woorden terugpakken. Niks schuldig voelen. Weg daarmee.

en alweer een noot: voor de nuance wil ik nog wel melden dat Anja de verleiding heeft kunnen weerstaan om een stuk van mij en Rob van Altena te weren uit het boek “Ruimte voor mannen” Dat deed ze meer omdat ze dacht dat ons stuk toch wel tegen onszelf zou werken. zie hiervoor: kritiek van Anja.
mijn vorige post